Geboren in 1959 in een gezin met drie zussen en een vader die bij de marine zat, brachten we veel tijd door met de vijf vrouwen: mijn moeder, mijn zussen en ik. We waren een middenklassegezin met genoeg geld om rond te komen, maar geen buitensporige bedragen uit te geven aan kleding en luxe artikelen. Ik kreeg meestal de oude jurken van mijn zussen, wat ik vreselijk vond, omdat ik me er niet prettig in voelde, en al helemaal niet de restjes. Ik wilde geen meisje zijn, ik wilde een jongen zijn (misschien beïnvloed door mijn vader, die wanhopig uitriep toen ik geboren werd: "Wéér een meisje!!!???") En al van jongs af aan wilde ik broeken dragen, wat mijn moeder niet toestond, alleen met een rok eroverheen. Je moet compromissen sluiten... Mijn oudste zus vocht met mijn moeder om een spijkerbroek te mogen kopen en dragen, en uiteindelijk won ze! Op mijn elfde kreeg ik mijn eerste corduroy jasje en broek, het was stoffig roze, en ik was zó blij met mijn nieuwe outfit! Op de middelbare school droeg ik een strakke spijkerbroek met wijde pijpen die je liggend moest aantrekken, met daaroverheen een Indiase midi-jurk en beschilderde klompen. Zolang het maar extravagant en 'rebels' was. Velen droegen op een gegeven moment klompen en het maakte zoveel lawaai op de tegelvloeren van de school dat het verboden werd om ze te dragen. Tweedehands bontjassen waren ook erg populair. We gingen naar rommelmarkten en kochten een muffe, zwarte jas met enorme kragen en scheuren in het bont. Op de toneelschool veranderde de stijl weer, nu mochten we geen echt bont meer dragen, dus kocht ik een nepbonten luipaardjas en een rode fedora. Mensen op straat schreeuwden nog steeds tegen me: "Dierenbeul!" In de kroeg pakten mensen mijn hoed af, zetten hem op hun eigen hoofd en liepen weg, zodat ik hem niet meer terug kon krijgen. Heel irritant. In die tijd, toen je flamboyante kleding droeg, was dat niet echt geaccepteerd, uit jaloezie of 'hoe durf je op te vallen', wat in Nederland een algemene houding is. Om niet boven de grond uit te steken. Ik heb altijd mijn eigen stijl gehad, maar in mijn veertiger en vijftiger jaren werd ik wat gematigder in mijn uiting. Ik besefte dat hoe we ons kleden een uiterlijke uiting is van het beeld dat we van onszelf hebben, en vooral vrouwen van in de vijftig kunnen moeite hebben met hun lichaam, hun zelfbeeld en met de veranderingen die optreden tijdens de menopauze. Ik heb daar ook mijn portie van gehad en heb te maken gehad met zelftwijfel, depressieve stemmingen en menopauzeklachten. Ik kreeg veel steun en ik werd me bewuster van de leugens die ons worden voorgehouden over hoe we als vrouw zouden moeten zijn en hoe we verpletterd worden door maatschappelijke eisen en normen. Nu ben ik in de zestig en voel ik me vitaler dan ooit, ondanks een aantal aandoeningen die aandacht behoeven. Maar de vreugde, speelsheid en lef zijn terug (ze waren nooit weg, alleen niet ten volle geleefd) en het plezier dat ik beleef aan mijn kleding is de reden om dit platform te starten en vrouwen aan te moedigen om Jezelf te Durven Dragen. Er zijn geen regels! Het gaat niet om de uiterlijke normen, want die beperken je meestal. Durf de Jij te dragen die je van nature bent. En ja, er zijn lichaamsvormen om over na te denken, maar er zijn geen grenzen aan hoe je kunt experimenteren met wat je al hebt of wilt weggooien of nieuw kopen. We veranderen, ons bewustzijn over onszelf verandert en dat geldt ook voor de manier waarop we ons kleden. Het is een vreugdevol avontuur om Jij te herontdekken in je expressie!